Het is weer lang geleden he. Blogger doet lastig en ik kan niet lang blijven.
maar hier is een kleine update.
Ik ben vorige woensdag op request van het kokusai center naar een Japanse lagere school gegaan. De deelnemers waren ik Roos, Judith, David (Engeland), Matthias (Duitsland), Jett (Thailand), Nan (China) en Sergio (Mexico). Alle meisjes waren dus
belgen. Toen we aankwamen (we waren met de trein gegaan en dan is er iemand ons te voet naar de school komen begeleiden) hebben we metteen thee te drinken gekregen. Daarna hebben we ons gaan voorstellen in de 1e leerjaarsklassen. Dat waren er 3. Die kinderen waren zo schattig. En ons maar aankijken met grote ogen. En als ze het land waar we vandaan kwamen kenden dan lieten ze dat ook meteen weten. Ze hebben ook nog kort voor ons gezongen.

Daarna zijn we doorgegaan naar naar de grote zaal waar de hoofdactiviteit met leerlingen van het 6e gebeurde. We hebben ons eerst kort moeten voorstellen en dan hebben zij voor ons een blokfluit concertje gegeven. Vervolgens moesten we ons in de grote hal volgens land verdelen. Er hingen vlaggen aan de muur. Dus met ons drieen hebben kregen we een groep meisjes die voor belgie hadden gekozen. Ze hebben ons eerst wat vragen over belgie gesteld, maar niet echt veel. Vervolgens hebben we kraanvogels gemaakt (origami) en dan hebben ze ons nog in een Yukata gestoken. (zomer kimono) Op het einde hebben we nog "een twee drie piano" gespeeld en de japanse versie hiervan. De andere groepen hebben na de vragen ook spelletjes gespeeld, alleen niet altijd dezelfde. Daarna was het middag en hebben we een lekkere lunch gekregen die we samen met de 6e jaars in de klas hebben opgegeten. Geen dicipline of niks was daar. De meisjes wilden allemaal dat we onze naam op hun kaft schreven, met ons alfabet. De jongens vroegen het alleen aan de jongens, de meisjes hebben het ook aan de jongens gevraagd. Na nog eens wat thee te hebben gekregen, zijn we dan buiten toen het speeltijd was met de 6e jaars gaan spelen. De belgen hebben met de meisjes touwtje springen gedaan
en onigoto, de japanse versie van tikkertje.
Als laatste moesten we nog een woordje zeggen. En dan was het voorbij. De gast die ons terug naar het station begeleide zei dat de kinderen het echt plezant hebben gevonden. Hij zag dat aan hun stralende gezichtjes, zei hij. Het was dus een leuk dagje geworden. Roos heeft er foto's van getrokken, maar ik heb ze nog niet.

Dit is het voorlopig vrees ik. Volgende keer beloof ik eindelijk wat foto's ^^

Mata ne.