Deze post wordt de Tokyo post. Foto's daarvan komen later. Ik kan jullie wel al foto's laten zien van het fukumusume festival waar Roos, Hilde en Pia gewerkt hebben.
http://s142.photobucket.com/albums/r83/Ysane13/Fukumusume/

Roos in haar kimono voor fukumusume.
Ik vertel hier later wel meer over, maar dit waren de enigste foto's die ik nu mee had. Ik had ook niet veel zin om te filteren dus heb ik ze er allemaal maar opgezet.

Ah nog een ding voor we naar Tokyo gaan. Yuki's kerstcadeautjes voor mij, ik heb ze pas na kerst gekregen maar ze had rond kerst pas tijd gehad om te gaan shoppen.

Ooh nog even...

Het heeft gesneeuwd, hoewel het niet bleef liggen.


Ok, terug naar Tokyo. We hadden de nachtbus gekozen omdat dat het goedkoopste uitkwam. We moesten dus rond 22.00 in Umeda zijn (centraal in Osaka gelegen). Ik dacht dat ik van het station met het piepkleine kaartje dat ik had de weg wel zou kunnen vinden. Na 10 minuten zoeken, hebben we het opgegeven en heb ik aan iemand rond het station de weg gevraagt. Eerst leek het of we niet genoeg tijd gingen hebben om op tijd op de verzammelplaats te geraken, maar uiteindelijk is hij zo vriendelijk geweest om ons er naar toe te begeleiden. We hebben rap gewandelt en het nog 5 minuten op voorhand gehaald. Maar zonder de vriendijlijke Japanner zijn hulp zouden we het nooit gehaald hebben.
De bus rit zelf viel nog mee. We hebben 2 keer gestopt voor wie er naar het toilet moest ofzo. Om 7.00 uur zijn we dan in frisse morgen voor het station van Tokyo (dat heet zo, er zijn natuurlijk veel stations in Tokyo). We hebben eerst wat gewacht op Tomoko, maar na een tijdje kregen Cat (Christine, maar Cat is haar nickname en dat schrijft wat sneller) een telefoontje. Dat was Tomoko om te zeggen dat ze zich overslapen had en pas een uur later daar kon zijn. Wij zijn dus maar op zoek gegaan naar een cafe. Eerst waren we de verkeerde kant op gegaan. Met andere woorden een kant waar niks te vinden was, maar dat hadden we al snel door en toen zijn we naar de andere kant gegaan. Daar hadden we succes en zijn we voor het eerst een Beck's Coffee Shop binnen gegaan. Ik heb er natuurlijk een warme choco gedronken. ^^v Om Toen tomoko aankwam heeft ze eerst ook nog iets gedronken en gegeten (ze had ontbijt overgeslagen om zo vlug mogelijk bij ons te geraken. Toen zijn we verstrokken naar Ikebukuro, het station uit de hel, maar daar later meer over. Alle verplaatsingen in Tokyo gebeuren ofwel met de metro ofwel met de trein. Ik zou eigenlijk nog moeten zeggen dat in het stad de trein niet op de grond rijdt, maar ergens boven de grond.
In Ikebukuro hebben we onze bagage in een kastje achtergelaten, op slot natuurlijk, en zijn dan Shibuya of was het Shinjuku gaan verkennen. Een bekende shopbuurt voor de hippere jeugd. Daar zijn we ook een disney store tegen gekomen en we zijn er natuurlijk in gaan kijken. Hij zag er zeer leuk uit. Mmm, wat hebben we daarna weer gedaan. Oh ja, een lekkere pasta gaan eten. Ik denk dat we daarna naar een zeer drukke winkelstraat zijn geweest waar ze ook de gothic en lolita winkels hadden. Leuk om in te kijken.
Euhm, ik kan mij niets anders herinneren dat we gedaan hebben die dag. Ik ga de eerste dag nog afmaken en dan stoppen. Volgende keer neem ik mijn foto's mee en dan heb ik ten minste visuele geheugen steun. Goed toen we dus naar het appartementje van de oom en tante van Tomoko wilden gaan, bleek er iemand op het spoor gevallen te zijn en dus moesten we onze tickets gaan laten terug betalen. Hou in gedachten dat we zo goed als niet geslapen hadden, een dag hadden rondgelopen en ondertussen met onze valliezen door een zeer druk station moesten manouvreren. De volgende trein waar we opgingen was ook iets mis mee. We hebben uiteindlijk een derde trein moeten nemen die ons niet naar de gewenste plaats bracht maar dicht genoeg. Daar zijn de oom en tante ons dat gelukkig met de auto komen ophalen. Deze ervaring heeft dus voor de bijnaam, station van de hel, gezorgd.
De oom en tante van Tomoko waren mensen van in de 50 geloof ik en hadden een tweeling (zoons) die het huis al uit waren. We hebben nog naar de trouwvideo van een van hun gekeken. Die was in Hawai. Prachtig. Interesant weetje, de andere zoon heeft een tweeling. Nu terug naar mijn verhaal. Aangekomen zijn we met de lift naar de bovenste verdieping van hun appartementsgebouw gegaan. Ze woonden op een klein appartementje. Tomoko heeft de vroegere kamer van een van de zoons genomen en Cat en ik hebben in de tatami kamer op futons geslapen. We hebben toen ook op de grond op een kussen (want een typisch japans huis heeft geen stoelen) onder een kotatsu gezeten. Voor meer info: http://en.wikipedia.org/wiki/Kotatsu. Het is wel in het engels, maar het heeft een foto. Mijn definitie: een lage tafel waar een deken aanhangt en die onderin verwarmd wordt zodat je benen warm zijn.
De tante had voor ons een heerlijke en overvloedige maaltijd klaarstaan. Het was een stoort stoofvlees met groenten en als desert aardbeien. Lekker lekker. We zijn die avond niet lang opgebleven, want we waren dood moe. We hebben wel nog van hun bad gebruik mogen maken. Dat deed deugt.

Dit wordt het voor vandaag. Volgende keer meer.
Mata ne.