Haleluja, eindelijk rustig de tijd. Eerst geef ik u wat ik op mijn laptop op voorhand heb geschreven. 't zijn 3 pagina's in word ^^.

Ok, hier komt dan eindelijk mijn uitgebreid verslag. We zullen maar beginnen bij het begin: het vliegtuig. Wel, vliegen is fantastisch. Opstijgen, landen, turbulentie, draaien … het is allemaal geen probleem. En het is inderdaad leuk om naast een raam te zitten en alles kleiner of groter zien te worden. En de ochtendgloren vanuit een vliegtuig zien is werkelijk prachtig. Het eten op het vliegtuig viel wel mee. Naar Frankfurt hebben we enkel een koekje en drinken gekregen. Op de lange vlucht hebben we een maaltijd en warm ontbijt gekregen. Vooral het ontbijt met gebakken patatjes en ei was zeer lekker. Er werd ook regelmatig met drinken rond gegaan. Ik heb wel nauwelijks kunnen slapen op het vliegtuig. De paspoortcontrole enz … was ook geen probleem en ging redelijk vlug. Aangekomen hebben Roos, Michael en ik gewacht op de anderen (Hilde, Judith en Ruben) en zijn dan samen naar de limousine bus gegaan. Ik hoor u al zeggen limousine bus? ’t Klinkt raar hé, maar dat betekend dus goede zitplaatsen en personeel dat uw valiezen inlaad en uitlaad. Vervolgens moesten we met de trein naar de buurt van onze dorms (residentie). We hebben dit nog makkelijk kunnen vinden. De jongens moesten eerst af, in Kandaimae wat zoveel betekend als voor kandai (kandai is afkorting kansai daigaku (daigaku = universiteit)). Wij moesten er een stop verder af in senriyama. Dan hebben we een vermoeiende tocht met steile bergop naar de dorm moeten doen. Tot onze grote verbazing was het paarse gebouw onze dorm. Yep, we wonen in iets paars. De ingang van de dorm heeft eerst een steile berg en dan een poort, want het geheel is omheind. Daar moesten we bellen en werden we binnengelaten. Na gecheckt te hebben wie we waren werden onze kamergenoten geroepen en die namen ons dan mee naar de kamer.

Doet er mij aan denken voor wie mijn adres wil:
Meert Tinne
Dormitory Tsukigaoka, room 311A
Kansai University
25-1 Tsukigaoka,
Suita-shi, Osaka
564-0847

weet wel niet zeker waar die kamernummer bij moet. Nu ja, we gaan verder. Mijn roommate (kamergenote) is dus Yuki Yoshikawa en ’t is een heel toffe. We hebben meteen cadeau’s uitgewisseld. Ik had voor haar Belgische chocolade zeevruchten mee en ze was er blij mee. Yuki heeft mij een plateau van snoopy gegeven voor als we eten in de gedeelde ruimte, ik weet niet hoe ik dat moet noemen. Ieder verdiep heeft tafeltjes en zetels en een TV staan in een ruimte waar je op uikomt als je van de trap komt. ’t Is geen kamer, eerder een ruimte. Er is een anime kanaal dat we kunnen krijgen ^^. Ik heb er wel nog niet naar gekeken. Ik heb wel al TV gekeken toen ik samen met Yuki ontbijtte of lunch/dinner at.

Nu naar de kamer, die is redelijk groot. Er staat een zeer grote kast in voor kleren en andere dingen … lees ze is veel te groot voor alleen mijn kleren en kan er dus eten inzetten enz… Ik heb ook nog een bureau met laden en erboven rekken. Bureaulamp inbegrepen. Verder is er nog en kleine bureaustoel. Er is ook airco wat wel nodig is. Verder nog een goed bed met een redelijk klein kussen gevuld met pitten (a la kersenpitten). Vreemd, maar ik heb er toch geen problemen mee. Yuki heeft ook een koelkast met vriezer gekocht en ik mag er mijn drinken inleggen ^^. Ik ben die dag toen we s’ morgens vroeg aankwamen en ’s middags op de dorm waren, niet overdag gaan slapen. De meisjes (de kamergenoten van iedereen van leuven) hebben ons dan mee uit eten genomen. Ik heb er ramen genomen, dat was wel lekker. Het eten hier valt best wel mee. Er is wel nog niets dat ik erg lekker vind, maar er is ook niks waar ik totaal niks van moet hebben. Allé, van wat ik gegeten heb.

We zijn die dag ook nog naar de hyaku-en shop geweest. Vrij vertaalt naar de 75cent shop. Alles kost er 100 yen, maar met de consumertax erbij is dat dus 105 yen per stuk. Daar hebben we dan al maar wat benodigdheden gekocht, zoals een paraplu, vuilbak (want dat hadden we niet), een notitieboekje voor mijn uitgaven in te schrijven om toch een overzicht te behouden enz… en rijstkoekjes: lekker. ’t Was allemaal zeer gezellig. ’s Avonds ben ik dan de ofuro ingegaan. Dit is een Japans gemeenschappelijk bad. Je komt er binnen, kleed je uit en legt je kleren en handdoek in een mand, de rest neem je mee naar het bad gedeelte. Daar vind je in’t midden een groot bad of een klein zwembad, niet groot genoeg om in te zwemmen. Je mag er echter niet meteen ingaan. Je moet eerst een soort stoeltje pakken en voor een kraan en douchekop gaan zitten. Dan was je al zittend je haar en je lichaam en na zorgvuldig afspoelen mag je het bad in. Het water daarvan is erg warm, maar als je meteen gaat zitten wen je er vlug aan. Wanneer je genoeg hebt, ga je eruit en spoel je je nog eens af. Ook je stoeltje moet je afspoelen. Daarna kan je je gaan afdrogen in de andere kamer.

Waarom ben ik er nu ingegaan, want het is niet zo eenvoudig voor westerlingen om naakt voor anderen te lopen. Wel, ik wou het zeker eens proberen en die avond was ik zo moe, dat mijn verstand op nul stond en ik voelde mij ook zo vies dat ik mij wilde wassen. Ik dacht ik probeer het. Ik was niet de enige van Leuven die het toen ook deed en het was echt zalig. Het bad is hemels, lekker ontspannen en de spieren laten relaxen. Als je je er overzet dat iedereen naakt is en kunt vatten dat er niemand speciaal naar je zal kijken is er eigenlijk geen probleem meer. Ik ben dan ook sindsdien ook elke dag de ofuro ingegaan. Ik kan nu al zeggen dat ik dit ga missen als ik naar huis kom.


De tweede dag hadden we een oriëntatie in de dorm, maar enkel in de voormiddag. De regels zijn redelijk begrijpelijk en het blijkt dat de avondklok niet altijd nageleefd wordt, dus als ik echt ne keer wil laat wegblijven, gaat dat ook. We hebben wel onze studentenkaart nodig om de poort en de deur van de dorm te openen. We hebben dus nog tot vrijdag moeten wachten tot we die kregen. In de namiddag nog meer shoppen in de hyaku-en shop voor bestek en borden, etc… We zijn ook weer gaan uit eten.

Dan vrijdag was de oriëntatie op het kokusai center. We kregen veel uitleg, en een bib rondleiding. Ook moesten we in de pauze naar het gemeentehuis voor onze alien registration (registratie voor buitenlander) en national health insurance. Drukke dag dus. En ’s avonds waren we uitgenodigd voor de verjaardag van Alisdair (uit Engeland). Roos, ik en Angela (mijn buurmeisje uit Hong-Kong) waren de enigste meisjes daar. Het was heel plezant we zijn gaan eten en sommige jongens zijn daarna nog zich gaan bezatten in een club.
Alisdair, de jarige wou dit doen ondanks dat we vroeg opmoesten voor de trip van de volgende dag. Alisdair is een interessante kerel, hij is half schots. Verder was er nog Mathias van Duitsland, die zit hier al een semester en kent dus Tom, Robin, Vicky en Annelies. De andere namen ben ik vergeten. Ik ben zelf ook niet vroeg gaan slapen want ik heb nog lang met Yuki en haar vriendin gebabbeld. Dit zal nog wel voorvallen denk ik want Yuki houd van babbelen.

Nu komt natuurlijk de uitstap van twee dagen. De busrit naar Kyoto viel wel mee en was niet te al te lang. Roos en ik hebben nog zitten babbelen met Rick, een Amerikaan die hier voor 3 a 4 maanden ( 1 semester) is maar nu al langer wil blijven. Er zijn veel Amerikanen die dit ook doen. De meeste kennen weinig of geen Japans. Er is iemand van Zwitserland, 2 van Duitsland ( die zijn hier voor een jaar maar gaan in de winter naar huis want hun jaar begon in april, 1 Australiër ( die ook doet als de Duitsers) net zoals de Mexicaan, iemand van frankrijk, veel van China, een aantal val Korea, Taiwan, Thailand en dan nog een aantal van Engeland. Ik denk dat het is, maar ben niet zeker. Terug naar de trip. In de bus hadden we een reisleidster. Zij was best wel koddig. Eerst bezochten we een museum van een bedrijf dat was opgericht in de Meiji periode (1867) denk ik. Het was een beetje saai, want degene die uitleg gaf gebruikte te veel onverstaanbare termen. Daarna zijn we gaan eten in een mooie buurt van Kyoto. Het was een oude straat vol winkels en vanboven een tempel. We hebben hier echter bijna geen tijd gekregen om rond te kijken, dus als ik Kyoto echt wil bezichtigen zal ik moeten teruggaan. Yuki heeft al voorgesteld om samen te gaan als de blaren van de bomen verkleuren. Het zou dan heel mooi moeten zijn in Kyoto. Daar heb ik wel wat omiyage gekocht (souvenirs), maar niet veel: een mannetje voor aan mijn pennenzak te hangen een rol met een shinsengumi (oude politie van tussen 1600 en 1868) om op de muur te hangen, deze was helemaal niet zo duur, in België zou die veel meer gekost hebben. En verder heb ik nog mooie getekende kaarten van de streek gekocht. Deze waren misschien niet echt nodig, maar ze waren zo mooi en ’t is niet alsof ze erg duur waren. Nu ja, souvenirs koop je alleen maar op reis en ik ga niet meer zo vlug op reis gaan dus. En als ik terugkom naar Kyoto, ga ik niks meer kopen want ik heb daar al souvenirs van. ^^ Misschien wel nog een typisch snoepje van Kyoto dat je alleen daar kan kopen, maar dat is wat anders. Zoals je merkt ben ik wel erg met geld begaan, maar dat is wel nodig denk ik. Maar hierover een andere keer meer. In de namiddag zijn we dan naar een waaierwinkel geweest. Daar hebben we onze eigen waaier mogen beschilderen. Op die van mij staan een boom links, een kraanvogel rechts en in’t midden de kanji’s van Kyoto: 京都. We hebben deze later in de ryokan gekregen. Daarna zijn we dan de berg opgereden naar de eitjeslift. En we zijn dan in een ei naar boven op de berg gegaan. Ik had prachtig uitzicht want ik zat achteruit in het eitje. Met ei bedoel ik dat de lifthokjes er als eieren uitzagen. Boven moesten we dan door een tunnel wandelen en dan kwamen we bij de ryokan, een typisch Japans hotel.
Uitzicht was er wel niet want we zaten in de wolken. Daar hebben we eerst een yukata moeten pakken, Japanse zomerkledij die wel een beetje lijkt op een kimono maar dan met een kleine obi of gordel. Dan mochten we naar de kamers. Ik, Roos, Hilde, Judith en Magalie (van Frankrijk) lagen op de zelfde kamer. Het was echt een typisch Japanse kamer of washitsu. Met tatami’s op de vloer een laag tafeltje en stoelen zonder poten die erbij hoorden. We hebben er meteen thee gezet en gedronken. Japanse groene thee lust ik wel, maar wel niet die ze koud is flesjes verkopen, die is veel bitterder. Verder was er nog een TV, maar die hebben we niet opgezet. Er waren ook mooie schilderijen en papieren schuifdeuren. Verder was er naar de tatamikamer nog een klein zijkamer achter de schuifdeuren met glazen schuifdeuren. Daar stond nog een gewoon tafeltje met 2 stoelen. Er was ook nog een wasbak in de hoek. We hebben meteen onze yukata’s aangetrokken en er foto’s gemaakt. Deze komen ook nog wel op de blog zo gauw de anderen ze aan mij geven. Ik heb al een digitale camera gezien van 115 euro of was het 135 euro. Ik denk dat ik misschien deze ga kopen. Het is de goedkoopste die ik tot nu toe gezien heb. Om zes uur mochten we dan in de grote Japanse eetzaal. Ik zeg hierbij Japanse omdat we er op de grond moesten zitten. Er lagen wel kussentjes op de tatami’s. Oh ja voor degene die het niet weten tatami’s zijn van bamboe gevlochten matten. Loopt zalig. Dat doet er mij aan denken, ik moet de sloefen gewoonte nog uitleggen, maar zal dit hierna doen. In de eetzaal stond er een prachtig uitziend Japanse maaltijd. Ik heb maar van alles een beetje gegeten want het was allemaal veel te veel. Ik vind rauwe zalm in soyasaus gedipt zeer lekker. Misosoep vind ik ook erg lekker. Na het eten hebben we dan bingo gespeeld met zijn allen. Er waren zalige prijzen. De eerste prijs was een I-pod (mp3speler), 2e en 3e prijs waren geheugensticks (usbsticks). Verder waren er nog kleinere prijzen tot de 10e plaats. Ik heb spijtig genoeg niks kunnen winnen. Er was daarna nog karaoke, maar omdat we de uitleg niet fatsoenlijk gehoord hadden hebben we die gemist. We dachten dat deze later begon. We zijn na het eten, wat niet meteen erna was want dat zou slecht geweest zijn, de ofuro ingegaan. Zalig, het bad was met natuurlijke stenen opgebouwd en zeer mooi. We hebben dan nog effe op de gang zitten rondlopen en met iedereen zitten babbelen. De Amerikaanse jongens en de engelse zaten vooral te roken en te drinken op hun kamer. (niet allemaal) Na een tijdje waren we het staan moe en zijn we met Mathias naar de kamer gegaan. Hij heeft ons dan wat over de studentenclubs verteld. Om twaalf uur hebben Jamal (de Australiër) en Sergio ( de Mexicaan) ons vervoegd. Ugh, :P wat een woord. Dat zijn dus alle mannelijke studenten die hier al een semester zitten. Sergio die in de kyuudoo club (Japanse boogschieten (dus met Japanse grote bogen)) zit, heeft volop verteld. De regels zijn daar zeer streng. Maar ik zal het later nog wel eens over de clubs hebben. Sergio en Jamal zijn best wel grappige kerels. We hebben tot 3 uur zitten babbelen en hebben dan onze futon’s ( Japanse matrassen), dekens en kussens uit de kast gehaald en opgesteld voor te gaan slapen. De kussens hadden aan een kant zaadjes en aan de andere kant dons. Ik heb het dons maar gekozen.

Ik heb er goed geslapen, maar wel kort want we moesten redelijk vroeg gaan ontbijten. Blijkbaar is er rond 3 uur in Kyoto (ik zat er ergens in de buurt) een aardbeving geweest, maar ik heb er niks van gevoeld. Kimura san van het kokusai center(centrum voor buitenlandse studenten) is er van wakker geworden. Na het ontbijt was het dan weer de eitjes in en naar beneden gaan. We zijn dan naar het Biwa meer gegaan of beter gezegd naar de exhibitiehal die bij de rivier waar het water wegstroomt lag. Het meer hebben we enkel gezien toen we er langs reden. Het viel wel mee, dat museum. Vervolgens zijn we de Hieian op gereden. Dat is een bekende berg let een boeddhistische tempel op. Daar hebben we een boeddhistische maaltijd gegeten, zonder vlees of vis dus. Het viel wel mee. Gefrituurde zoete patat is lekker ^^. Ik heb er in de shop nog lekkere koekjes voor mij en andere voor Yuki gekocht. In Japan is het namelijk de gewoonte dat als je op reis gaat of iets gaat bezichtigen dat je een klein souvenir meeneemt voor je familie, in dit geval mijn kamergenote.
Rond de tempel hing een zalige wierrook geur en er waren zeer interessante gebouwen. Er was ook een grote klok, die je kon bellen voor een wens te maken. Het geluid daarvan was prachtig. We hebben bij het hoofdgebouw nog groepsfoto’s getrokken. Maar veel tijd om het te bezichtigen kregen we niet. Als we het fatsoenlijk willen bezoeken zullen we eens moeten teruggaan. Tijdens de busrit naar huis hebben we nog Draemon (of zoiets) kunnen kijken.

De rest doe ik in een andere blog anders wordt deze te lang.